Free Essay

Buhaypil-Valdez

In: Novels

Submitted By RiezlPayawal
Words 4653
Pages 19
Modyul # 1 Teksto:

MGA TALA TUNGKOL SA BUHAY-FILIPINO
Ma. Stella Valdez

Naging ugali ko na ang mag-obserba ng mga tao – maaaring dahil sa aking meyjor (antropolohiya at sikolohiya), o dahil marami talagang oportunidad para mapansin ang interesting at kakaiba nating personalidad bilang isang lahi, bilang isang bayan. Naging espesyal kong interes ang pagsusuri kung bakit magkakaiba ang paraan ng pagtanaw o pagtanggap ng mga grupo ng tao sa iisang penomena, gayong pareho ang bayolojikal meyk-ap ng ating mga pandama. Marahil, dito nga pumapasok ang impluwensya ng tinatawag nating kultura, na sa isang simpleng paliwanag ay ang paraang napili ng isang grupo ng tao para mag-organisa at maunawaan ang bawat bagay o penomena na nakapaloob sa kanilang realidad. Kumbaga, nagkakaiba ang mga tao dahil sa kulturang kinabibilangan nila, at nagkakaroon ng afiniti ang mga taong pareho ang kultura, dahil inaafirm ng pagkakatulad na ito ang kanilang identidad bilang myembro ng iisang grupo. Dahil nga sosyal ang kalikasan ng tao, mas magaan para sa kanya ang makibaka sa kanyang realidad nang may kasama, kaysa nag-iisa.

Nagiging kumplikado, pero mas interesting, ang senaryo kung tatanggapin natin na sa lob mismo ng isang lipunang may iisang kultura ay makikita rin natin ang mga ramipikasyon ng kulturang ito, ayon sa halimbawa sa edad, panlipunang estado, relihiyon, o gender ng mga tao. At dahil madalas at intensiv ang interaksyon nating mga Filipino sa ibang taong myembro ng ibang kultura, makikita rin natin ang penomena ng pagtatagisan ng mga kultura. Sa bawat interaksyon natin sa ibang kultura, napipilitan tayong mag-explor ng mga teritoryong kapwa pamilyar sa atin at sa kanya na isang banyaga, para maging matagumpay ang negosasyon, para mareyalays ang orihinal na layunin ng ating pakikipag-ugnayan.

Ayon kay Robinson (1981), ang mga paraan ng ating pakikipag-ugnayan sa ibang tao na nagpapakita ng ating identidad o marka ng ating kultura ay maaaring pangkatin sa tatlong sistema: (1) ang verbal, (2) ang extra-verbal, at (3) ang di-verbal. Makikita sa ating pagsasalita, sa paraan ng ating pagsasalita at sa paggamit ng ating katawan ang ating pagiging distinct bilang isang myembro ng isang kultura, ani Robinson. Dahil ang bawat isa sa atin ay awtentikong myembro ng ating kultura, at kung gayon ay isa ring awtoridad sa kulturang ating ginagalawan, maaari nating gawing ispringbord ang mga susunod na diskusyon para patunayan, tanggihan o imodifay ang aking mga isasaad na obserbasyon.

SISTEMANG VERBAL

Mahirap talakayin ang sistemang ito, dahil kasalukuyang magbabago pa ang ating wikang kinikilalang pambansa, at dahil na rin ang maraming kulturang nakapaloob sa ating bansa ay aydentifayd sa wikang umiiral sa rehiyon ng bawat kultura. Malaki agad ang aking limitasyon, dahil ang magiging basehan lang ng aking obserbasyon ay ang aking pagiging Tagalog. Dahil laki ako sa Maynila, isang babaeng tatlumpu’t limang taong gulang, ang mga tatalakayin kong obserbasyon ay naapektuhan ng aking nabanggit na bakgrawn. Talagang maiiba ang inyong mga obserbasyon, dahil gaya ng nasabi ko nga, marami ring ramipikasyon ang ating kultura – maraming subkulturang nakapaloob sa iisang kultura. Tingnan natin ang kalalabasan ng ating mga obserbasyon.

Sa mga Tagalog (iyong naabutan ko, gaya ng aking mga Lolo at Lola, magulang, at aking kaedad), nakapasok sa estruktura ng kanilang wika ang pagpapahalaga sa pagiging magalang. Natatandaan ko na madalas akong makagalitan ng aking Lola at Ninang dahil hindi ko matutunang gamitin ang po at opo (magalang na katumbas ng oo) – ho at oho ang mas gusto kong sabihin. Kapag tinatawag nila ako, kalimitang ho! ang magiging sagot, at hindi po! kaya madalas na masasabihan akong bastos at walang galang na bata (hanggang ngayon ay hindi ko pa rin ito naaasimileyt). Ang madali ko namang natutuhan at ginagamit hanggang ngayon ay ang paggamit sa salitang kayo/inyo kapag kinakausap ko ang isang taong mas matanda sa akin, kilala ko man o hindi, at kahit magkaiba kami ng istatus sa lipunan. Kung hindi ako nagkakamali, ang ganitong mga linggwistik na panandang nagpapahiwatig ng paggalang, lalo na ang po at opo, ay hindi makikita sa lahat ng wika rito sa ating bansa – kaya nga malimit itong pagsimulan ng away. Halimbawa, aasahan ng isang Tagalog na matanda na makarinig ng ganitong mga tanda ng paggalang sa isang mas bata sa kanya pero hindi naman Tagalog. O di, walang modo agad ang magiging leybel ng pobreng bata na nagkataon namang hindi Tagalog.

Iba ang henerasyon ngayon, kahit na sa Tagalog. Karaniwang adres na ginagamit sa aking ng mga estudyante ang personal at informal na miss, kumain ka na? Imbes na miss, kumain na kayo? Ganito rin ang panghalip na ginagamit ng aking anak kapag kinakausap niya ako o ang kanyang ama: Dad, kumain ka na? Gayumpaman, ginagamit pa rin ang karamihan sa mga kabataan ngayon ang kayo/inyo kapag kinakausap ang isang matandang di kilala at mas madalas na ginagamit ang ho at oho. Gaya nga ng paliwanag ng aking anak, inirereserba niya ang paggamit ng po at opo sa mga taong talagang matanda.

May equivalent din tayo ng please sa Ingles, at ito ang unlaping paki – gaya ng sa Pwedeng pakiabot ang libro? Pakisara ang pinto. Kadalasan nga, maski na nag-uutos ako sa mga estudyante, gagamitin ko pa rin ang paki, para hindi magmukhang utos ang aking sinasabi. Pero para sa akin, parang iba ang –

Pwedeng pakiabot ang libro sa Pakiabot nga ang libro?

Para sa akin kasi, ginagamit ang nga kapag medyo sarcastic o nag-aapura ang nagsasalita, lalo na kapag ang istres ay bumabagsak sa nga. Magkaiba kasi para sa akin ang Teka. Teka nga

Parang medyo naiirita na ang nagsabi sa ikalawa. Kung mapapansin din natin, mahirap sabihin nang malumanay ang ikalawa – na kung tataasan man natin ang tono sa nga, para hndi padaskol ang pagkakasabi nito, ang mataas na tonong lalabas ay isang tonong pahiwatig ng pagkainis.

Sa pagkakaalam ko rin, tayo lang ang pwedeng mag-usap ng ganito at magkakaintindihan ang nag-uusap:

Ispiker A: Aba, alam mo ba, sina ano, nag-ano sila sa kuwan kahapon – sinabi ni kuwan sa akin, alam mo na –

Ispiker B: Sina kwan ba kamo? Buti hindi sila na ano. Ano ang sabi ni ano?

Malinaw agad ang bawnderi ng konteksto ng ganitong interaksyon: alam ng dalawang ispiker kung sino ang kanilang pinag-uusapan, at kung ano ang nangyari sa kanilang pinag-uusapan. Ang dalawang ispiker lang na may dati nang alam sa pinag-uusapan o tungkol sa nasabing paksa ang makakapag-usap nang ganito nang hindi na nangangailangan pa ng maraming marker para sa ibang detalye. Isang sining ang ganitong pag-uusap, at lumalabas na insidental lang ang paggamit ng mga salita.

May isa rin tayong distinct na pantawag sa atensyon ng taong hindi natin kilala, ang hoy! o ang psst! Sa totoo lang, hindi ako lumilingon kapag may nag-hoy! at lalo na kapag nag-psst! sa akin. Ang sabi ng iba sa akin, mas bastos daw ang psst! kaya lalo silang hindi tumitingin. Sa mga banyaga, napapansin ko na imbes na verbal nilang kukunin ang atensyon ng kanilang gustong kausapin, kinakalabit na lang nila ang taong tinatawag. Siguro rito sa atin, mas alinlangan tayong lapitan ang tao at kalabitin ito. Bakit kaya? Naging ugali ko na sa LRT na sinasabihan ko ang babaeng nakikita kong nakabukas ang butones o zipper sa likod (dahil siyempre, gusto ko ring may magsasabi sa akin kaysa pinagtatawanan ako habang naglalakad). Dahil hindi ako marunong ng hoy o psst! kakalabitin ko na lang ang babae, at napapansin ko na ang tingin nila agad sa akin ay defensiv at naghihinala. Makikita natin sa susunod na seksyon ang dahilan.

SISTEMANG EXTRA-VERBAL

Kung hindi makikita sa linggwistik na estruktura ng ibang wika rito sa ating bansa ang mga pananda ng paggalang, bumibilib ako sa paraan ng kanilang pagsasalita kapag matanda ang kinakausap. Mas litaw, halimbawa, sa pagsasalita ng isang Ilokano ang matinding paggalang at mataas na pagtingin sa kanilang matatanda: masuyo at mababa ang boses, at ubod nang lumanay. Kung tataas man ang tono, mas malapit ang timbre ng boses sa saya kaysa galit. Iniisip ko nga ngayon kung alin sa dalawa – ang verbal o extra-verbal – ang mas magandang sukatan ng paggalang, dahil may kilala akong isang Tagalog na lalaki na matunog na matunog ang mga po at opo, pero kapag mainit naman ang ulo ay walang pasintabing sisigawan ang mga taong mas matanda sa kanya.

Medyo maglalakas ako ng loob at sasabihin kong halos lahat sa ating mga Pilipino ay inuugnay ang mababang boses bilang tanda sa paggalang sa mga matatanda. Ang pagtataas ng boses para sa karamihan sa atin ay tanda ng galit, paghahamon o pagkawala ng pasensya – prelud marahil sa paggamit ng pwersa, o isang pahiwatig na itinuturing ng nagtataas ng boses na mas mataas ang kanyang posisyon kaysa sa kanyang sinisigawan. Natural, hanggang ngayon, halimbawa, ni hindi ko pinangarap na sigawan ang aking ama o ina, o sinumang mas matanda sa akin, hindi dahil takot ako sa kanila, kundi dahil lagi kong naaalala ang aking Lola na isa sa mga tinitingala kong tao. Nabanggit ni Yoko, na isa sa mga estudyante namin sa Seattle, Washington na tinuruan ng Filipino, na mas malaki ang pagpapahalaga ng mga Hapones sa pagiging mahina at mababa ang boses bilang tanda ng paggalang. Ang boses nga na itinuturing nating mahina ay malakas pa para sa kanya. Lagi ko nga siyang pinupuna sa klase dahil napakahina ng kanyang boses kapag nagreresayt siya, at nahihirapan kaming lahat na intindihin siya. Ang paliwanag naman ni Yoko, guro niya ako (at kung gayon ay superyor ang aking posisyon kumpara sa kanya na isang estudyante), at kabastusan para sa kanya ang paglakasan ako ng boses.

Halos unibersal naman ang lakas ng boses na karaniwang ginagamit kapag nasa panganib ang tao. Sa atin, at sa halos lahat ng kultura, malakas na boses, mataas na tono at mabilis na ritmo ang karaniwang ginagamit sa pagbibigay ng babala o paghingi ng tulong. Kapag may sunog, hindi natin ibinubulong ang sunog... sunog... sunog... kundi SUNOG! SUNOG! SUNOG! Kaya nga nagtataka ako ngayon sa naobserbahan kong trend sa mga babaeng narereyp dito sa atin. Sa halos lahat ng mga report sa dyaryo na aking nababasa, laging pareho na alng ang nagiging akawnt ng biktima: nanlaban siya, pero huminto na sa pagpiglas nang matutukan ng patalim sa leeg. Bihirang-bihira kong nababasa na nagtitili ang babae. Noong minsan naman akong naghihintay ng bus sa EDSA, may bigla na lang akong nakitang lalaking tumatakbong patawid at iniiwasan ang mga sasakyan. Iniisip ko pa nga kung bakit nagmamadali ang lalaking iyon, at hindi pa inintindi ang maraming sasakyan na halos mabundol na siya. Pagkatapos noon, bigla na lang kaming (kasama ang iba pang naghihintay din ng bus) nagulat dahil may nagsabi sa amin na naisnatsan pala ng kuwintas ang isang babae na malapit din sa amin, at ang lalaking tumatakbo ang siyang pumigtas ng kanyang kuwintas. Dahil hindi nagbigay ng sapat na warning ang babae, nagkamali lahat kami ng asesment sa ginawang pagtakbo ng lalaki, at hindi tuloy nakatulong kahit na papaano. Ang masama pa noon, medyo masama ang loob ng babaeng nanakawan ng kuwintas dahil walang tumulong sa kanya.

Ganito rin ba sa ibang kultura? May isang artikulo akong nabasa sa dyaryo na kabaligtaran naman sa atin. Ayon sa report ng pulisya sa New York, takot daw ang mga holdaper na holdapin ang mga babae dahil agad nagsisisigaw ang babae kapag may nakitang lalaking sumusunud-sunod sa kanya; na mas makikipaglaban ang babae para sa kanyang walet; na mas mahirap dukutan ang babae dahil napakaraming laman ng kanyang bag. Mas gustong holdapin ng mga kriminal ang mga lalaki dahil nahihiyang sumigaw ang lalaki, agad nitong ibibigay ang walet, at mas madaling makita at makuha ang walet nito, na laging nasa bulsa sa likod. Kaya minsan, naiisip ko tuloy na mas madaling mareyp o mabastos ang mga babae rito sa atin dahil hindi sila nanlalaban, o nagbibigay-babala sa iba para sila ay matulungan.

Sa ating kultura na malalim ang pagkakaugat sa isang tradisyong oral, alerto ang ating mga tainga kapag may narinig tayong bumubulong. Binabayaan natin malakas ang ating boses habang nagkukwento tayo sa LRT ng mga bagay-bagay na hindi importante. Siyempre, hindi agad humina ang boses at nagsimulang bumulong ang nagkukwento, mapapansin natin saglit na pagtahimik ng lahat, at paggalaw ng ulo kapag ibinulong, kaya siyempre, ito ang gustong marinig ng lahat. Sa klase halimbawa, kung gusto kong makuha ang atensyon ng isang maingay na klase, magsasalita ako nang mahinang-mahina.

Isa pang bagay na medyo nahirapan ang aming mga estudyante sa Seattle ay ang paggamit ng tamang tono para sa isang katapat na kahulugan. Hindi sapat para sa atin na sabihin ang salitang hindi para maintindihan ng ating kausap na negatibo ang ating sagot. Malaki ang pagdepende natin sa extre-verbal na bakgrawn ng verbal na sagot ng ating kinakausap para malaman natin kung ano talaga ang gusto niyang sabihin. Sa isang tanong na gaya ng galit ka ba sa akin? Malilintikan tiyak ang nagtanong kung aasa na lang siya sa verbal na sagot na hindi, nang hindi na nakinig nang mabuti kung paano ito sinabi. Sa pagkakataong ito, hindi ang salita ng magiging basehan ang sagit, kundi ang paraan ng pagkakasabi ng salita. Marami ang nagsasabi na hindi raw isang diretsong wika ang Filipino, dahil tayo ay isang lahi na hindi diretsong magsalita – na hindi tayo prangka, kumbaga. Kaya dahil hindi natin maprangka ang ating kinakausap, mas nakabatay ang validiti o katotohanan ng ating mensahe sa ating mga extra-verbal na mga pananda. Isang problema ito, halimbawa, kapag ang isang Amerikano ang ating kausap, dahil sa kanila, kung ano ang sinabi nla ay ang gusto talaga nilang sabihin.

Naalala ko ang kwento ng isa kong estudyante – Filipino siyang lumaki sa Chicago at dito ngayon nag-aaral sa atin. Nainlab siya sa isang estudyante rin na laki naman sa probinsya. Nagsimula ang malaking problema ng ating binata nang magkatampuhan sila ng kanyang minamahal. Matapos ang isang matinding pagtatalo, ganito ang sinabi sa kanya ng dalaga: Ayaw na kitang makita! Ngayon itong si binata, dahil iniisip niya na baka lalong magalit ang dalaga kapag ipagpilitan niyang kausapin itong muli, nagpasya ang binata na huwag munang dalawin ang dalaga at hihintayin na lang ang dalaga ang tumawag sa kanya. Lumapit siya sa akin noon dahil isang buwan na silang hindi nagkikita at hirap na ang kanyang loob dahil hindi pa siya tinatawagan ng dalaga. Kaya nang sinabi ko sa kanyang puntahan niya agad ang dalaga, talagang nagulat itong aking estudyante. Sa totoo lang, ang pakahulugan ko nga sa sinabi ng dalaga, na kung idedesayfer ay ito ang ibig sabihin: dapat lalo kang magpaliwang, dapat lalo mo akong kumbinsihin! Ang problema, huminto na sa literal na level ang ating binata.

SISTEMANG DI-VERBAL

Nakapaloob sa sistemang ito ang galaw ng katawan, ang konsepto ng panahon at ng espasyo ayon sa kulturang ating ginagalawan (Robinson, 1981). Dahil ang mga ito ay nagkokontribyut din nang malaki sa ating pang-unawa sa pagkakaiba ng mga kultura, itinuturing silang mga esensyal na bahagi ng identidad ng isang tao bilang myembro ng isang partikular na kultura. May espesyal na kahalagahan ang mga ito sa atin dahil sa puntong ito, kumbinsido na ako na ang paraan ng ating pagsasalita, at ang pagkilos ng ating katawan, ang tunay na nagtataglay ng ating talagang gustong sabihin.

Galaw ng Katawan

Kinesics ang tawag sa pag-aaral ng galaw ng katawan (Robinson). Para sa akin, mas madali kong basahin ang isang tao kung pagtutuunan ko ang kilos ng kanyang katawan, at mga bahagi ng mukha. Halos lahat ng kultura, halimbawa, malaki ang pagpapahalaga sa galaw ng mata bilang batayan ng sinseridad at kagandahang-loob ng tao. Ayaw natin ng patraydor na tingin, at may suspetsa agad tayo sa mga taong hindi makatingin nang diretso sa atin. Gayumpaman, bastos para sa atin ang matitigan, o tingnan nang nanunukat (tingnan ako nula ulo hanggang paa). Sa mga matao at siksikang lugar gaya ng LRT, kalimitang nakapikit ang mga tao para maiwasang titigan ang kaharap (nagkukunwari naman daw na tulog ang mga lalaking nakaupo, para hindi nila makita ang babaeng nakatayo sa harap nila). Kung imposible namang pumikit, kadalasang nakapako ang tingin sa labas ng tren. Ayaw din natin ang malikot ang mata, o iyong parang may hinahanap agad pagpasok sa isang kwarto. Mayroon din tayong tinatawag na matalim na tingin, ligaw-tingin, nanghahagod na tingin at nakakatunaw na tingin. Para sa akin, ang mata ng tao ang tunay na nagpapakita ng kanyang ugali, at basehan ko ang korte ng mata at pagiging prangka ng tingin ang pagkagusto o pagkaayaw ko sa isang tao, sa unang pagkikita pa lang.

Ilang tala tungkol sa pag-irap: napagkwentuhan namin ng mga estudyante sa Seattle ang tungkol pag-irap. Nagulat ang mga Amerikano dahil wala ito sa kultura nila – hindi nila alam umirap. Sa mga Hapon naman, mayroon silang irap, pera iba ang galaw ng ulo. Hindi ba ang irap sa atin ay kasama ang pagtaas ng baba (mas mataas, mas matindi ang irap), sabay baling ng mukha sa oposit na direksyon? Ang irap ng mga Hapon ay simple lang: ibabaling ang mukha sa kabilang direksyon, at hindi tumataas ang baba. Kumbaga, tingin sa kanan mula sa kaliwa, o tingin sa kaliwa mula sa kanan lang ang pag-irap nila. Wala ang flair ng ating irap hindi ba?

At paano naman ang paggamit ng ating bibig (nguso yata ang mas magandang gamitin dito)? Ang sabi ng isa kong kaibigang titser na matagal tumira sa Amerika, ang mga Filipino lang ang kayang lamusukin ang kanilang mga labi para gamiting panturo ng direksyon. Kaya ang resulta, madalas na maaydentifay na Filipino ang titser na ito dahil habit na niyang ngumuso kapag may nagtatanong sa kanya ng direksyon, kapag may nakakakita sa kanyang Pilipino. At ang nagtatanong sa kanyang Amerikano syempre ay talagang natutunganga sa kanyang ginagawa. Bakit kaya mahilig tayong ngumuso? Ang paliwanag ko na lang sa aking mga estudyante, kasi para naman sa mga Pilipino, bastos ang tumuro, bastos na gamitin ang hintuturo bilang panturo. Medyo mapaghamon ang daliring ito. At kapag medyo namali pa ang pagturo ay panduduro na ang magiging tawag dito. Hindi ba’t marami nang nakikipag-away dahil lang itinuro ang hintuturo sa kanila? Sapat nang duruin ang isang tao para siya mainsulto, dahil nagpapahiwatig ito na kaya siyang sukatin (kayang tapatan) ng kalaban.

Marami ring pantulong sa pagbasa na kahulugan ang makikita sa kilos ng iba pang bahagi ng katawan. May tendensi tayong maging hukot at bagsak ang balikat kapag kinakabahan tayo o natatakot. Para sa akin naman, may pagkakaiba ang isang lalaking may diretsong torso at isang lalaking nakatikwas ang dibdib na parang isang tandang – confident pero hindi mayabang ang una, mayabang naman ang ikalawa. Wala rin akong tiwala sa mga lalaking parang hari kung maglakad habang tumataas ang dibdib sa bawat paghakbang – mga indikasyon na konsyus siya na nakatingin sa kanya ang lahat ng kanyang masalubong, isang lalaking may napakalaking ego. Bihira akong makakita ng tao, babae o lalaki, nakakuyom ang kamay habang naglalakad, pero para sa akin, masamang senyal ang ganoon – isang taong galit sa mundo?

Napansin ko rin sa iba kong mga estudyanteng lalaki na naiiba ang kanilang pakitungo sa kanilang mga kaklaseng babae ayon sa paraan ng paglakad ng mga babae. Turing kapatid ang atityud ng mga lalaki sa mga babaeng mabilis at maliksi ang kilos (parang lalaki?), konti o halos walang kembot ang balakang habang naglalakad. Ito ang mga babaeng sinusuntok-suntok, binibiro – hindi katalo, kumbaga. Sa naging klase ko, iisa ang napili ng mga lalaki, nang tanungin ko sa kanila kung sino sa kanilang kaklaseng babae ang mukhang mabait at pwedeng ligawan, at pareho lahat ang kanilang mga katangian na napansin sa babaeng ito: mahinay kumilos, malumanay ang boses, hindi bungisngis kung tumawa (nagtatakip siya ng panyo kapag tumatawa), hindi nila nakitang nagharot o nagtatakbo sa klase ni minsan, hindi maarte kung maglakad (na ang ibig sabihin, nang ipaliwanag sa akin ng mga estudyanteng lalaki ay hindi magalaw ang balakang, kaya disente kung maglakad), at hindi nagmemeyk-ap.

Sa pananamit naman, napansin ko na mas malaki ang epekto ng damit sa pagiging disente o hindi disente ng babae, kaysa sa lalaki. Na ang ibig sabihin, mas madaling sabihin kung disente o hindi disente ang babae base lang sa damit na kanyang suot. Parang ganito rin ang epekto ng paggamit ng meyk-ap ng mga babae – mas tinatawag na disente ang mga babaeng walang meyk-ap, kaysa iyon may meyk-ap. Kaya napapansin ko na minsan, iba agad ang tingin ng karaniwang Pilipinong lalaki sa isang Amerikana na medyo hindi konserbatibo ang pananamit. Ngayon lang, halimbawa, may dalawang estudyante kami sa Seattle na rito nagririserts sa atin – lagi silang naka-sleeveless at naka-shorts, kaya hayun, maraming Pilipino ang inaaya silang magdeyt pagkadating pa lang nila. Pero ang dalawang ito ay mas konserbatibo pa sa ibang Pilipinong dalaga na kilala ko. Sa kasamaang palad (para sa mga babae), nakatali sa pananamit ang pagiging disente o bastusin ng isang babae.

Espasyo

Sa eryang ito, madalas akong magkaroon ng iritasyon. Dahil dalawa lang kaming magkapatid sa bahay, nasanay ako sa pagakakaroon ng malaking personal na espasyo. Siyempre, imposibleng masunod ang gusto kong laging malaki ang aking espasyo. Sinusuri sa proxemics – ang pag-aaral ng mga interpersonal na espasyo (Robinson) – ang ganitong krisis na nangyayari kapag dalawa o mahigit pang tao ang nagtatagisan para sa isang malit na alokasyon ng kanilang personal na espasyong nagkataong nagbubungguan. Magandang halimbawa ang pagsakay sa LRT o MRT. Napapansin ko na mas delikado ang babae kapag puno na ang tren. Kabaligtaran naman ang mga lalaki – isisiksik nila ang kanilang sarili kahit pumuputok na ang tren at hindi na maisara ang pinto. Gayumpaman, kapag siksikan na talaga, napapansin ko na naiirita lang ang babae kapag medyo pawisan at mabaho ang kanyang katabing lalaki. Pero kapag mabango (o gwapo pa nga), hindi sila masyadong nagrereklamo.

May kakatwa pa akong naobserbahan na pagkakaiba ng mga Pilipino at Amerikano tungkol sa espasyo. Gayong hindi ko pa ginagawa ang tinatawag nilang beso-beso, napapansin ko naman na ididikit nga ng Pilipino (karaniwang babae) ang kanyang pisngi (pero dampi lang) sa pisngi ng kabesuhan, pero hindi naman magkalapat ang kanilang dibdib. Kumbaga, patingkayad ang katawan, habang nakadukwang ang mukha. Hindi naman ginagawa ng mga Amerikano ang tinatawag nating beso-beso, pero normal sa kanila ang pagyakap at paglalapat ng katawan bilang pagbati at pagpapaalam. Ito pa nga ang norm, kung tutuusin, gaya ng aking natutunan. Agad akong natrauma nang una kaming magsimba sa Amerika. Pagdating kasi sa bahagi ng palitan ng peace be with you, nakita ko ang mga Amerikanong niyayakap ang kanilang katabi – yakap talaga na magkalapat ang dibdib at tumatagal ng mga dalawang hanggang tatlong segundo. Talagang nanlamig ako dahil sa buong buhay ko, asawa ko pa lang ang nayakap ko nang ganoon – ni minsan nga ay hindi ko nayakap ang aking tatay at kapatid na lalaki – at tapos ay mapipilitan akong yumakap sa mga lalaking hindi ko kilala! Naulit ang ganitong sitwasyon nang dumalaw kami sa Vancouver, Canada. Sinundo kami sa estasyon ng isang Canadian na asawa ng pinsang babae ng isa sa aming mga titser. Habang ipinapakilala ng Canadian ang kanyang sarili ay niyayakap niya ang titser na kanyang kinakausap. Pagdating sa akin, nagmatigas pa rin ako at agad na inangat ang aking kamay para makipagkamay sa kanya. Nainsulto siya syempre, at medyo umismid sa akin. Gayumpaman, naging sapat ang aking imersyon sa kulturang iyon para maunawan ang kawalan nila ng malisya (kung malisya ngang matatawag iyon) sa katawan. Madali para sa kanila ang humipo at yumakap ng bawat isa sa kanila bilang tanda ng pakikipagkaibigan at pagtitiwala (dahil na rin siguro sa kanilang malamig na klima). Nang magpaalam kami sa pamilyang kumupkop sa min sa Vancouver, mahigpit akong niyakap ng bawat isa sa kanila, at doon lang ako, sa unang pagkakataon, na muntik nang maiyak, dahil naramdaman ko kung paano naging resipyent ng ganoong pagtanggap. Ngayong bumibisita rito sa atin ang mga naging estudyante namin sa Seattle, naging normal na sa akin ang yakapin sila tuwing sila ay magpapaalam. Natatawa na rin ako dahil may ibang mga Pilipino na natutunganga kapag nakikita ang ganitong pagyayakapan. Okey sa atin ang beso-beso, pero hindi pa rin ang yakapan.

Ibang klase rin kung pumila ang mga Pilipino kaysa mga Amerikano. Normal sa atin ang magsisiksikan sa linya, at gitgitin ang nasa pinakauna. Pero noong nasa airport ng San Francisco kami at nasa linya ng imigrasyon naman sa Vancouver, maging sa mga groseri at bangko, normal na tatlo hanggang apat na piye ang layo ng ikalawang tao ng nakapila mula sa pinakauna. Nagkaroon nga kami ng konting nakakahiyang pangyayari nang nasa zoo kami sa Vancouver, at hinahanap namin ang CR para sa mga babae. Nakita namin iyon, at nakita rin namin na may mahabang pila sa entrans ng CR. Tuluy-tuloy ang aking kasama sa loob at pumila sa harap ng isang cubicle, gaya ng ginagawa natin dito sa atin. Iyon pala, ganito ang sistema ng pagpila sa kanila: Kung ilan ang cubicle ay iyon lang ang bilang ng tao na papasok sa CR at maghihintay na sa may pinto ang iba pa. Kapag nabakante na ang isang cubicle saka pa lang pwedeng pumasok ang pinakaunang nakapila. Dahil ganito ang sistema, hindi nagkakagulo sa loob ng CR ang mga tao (pinalabas ng gwardiyang babae ang aking kasama).

Panahon

Kamakailan lamang, naranasan kong maghintay ng isang oras sa isang taong hindi naman dumating. Usapang aalis ang sasakyan ng alas otso ng umaga; gayumpaman, naghintay pa rin kami hanggang alas nuwebe bago umalis. Sinasabi sa akin ng aking mga estudyante na normal sa kanila ang maghintay ng treinta minutos hanggang isang oras para sa isang kaibigan – minsan nga, ang sabi nila, sinasadya nilang dumating nang trenta minutos hanggang isang oras makalipas ang orihinal na apoynment, dahil doon pa lang talagang darating ang kanilang kausap. Isa ito sa mga bagay na hindi ko talagang maintindihan, at naturingan na akong Pilipino. Minsan nga, nakatanggap kami ng imbitasyon na dumalo sa isang miting sa isang eskwelahan dito sa Maynila. Ala una hanggang alas singko ang miting, kaya naman alas dose pa lang ay umalis na ako sa La Salle. Nanduon ako sa eskwela labinlimang minuto bago ala una, dahil ayokong maging dahilan ng pagkaabala ng iba. Medyo nagtanong na ako sa sekretarya nang 1:15 na ay wala pang dumarating. Maghintay lang ako, ang sabi niya. 1:30 na ay wala pa ring tao kaya nagtanong ako uli sa kanya. Darating daw ang mga iyon, ang sabi niya, dahil nag-confirm naman ang mga ito. Medyo masama na ang tingin niya sa akin nang dumating ang ikatlo naming kasama, at 3:15 nang dumating ang ikaapat, pero wala pa rin ang tagapangulo ng miting. Eksaktong 3:45 nang dumating ang hinihintay naming tagapangulo at nagsimula ang aming miting ng 4:00. Hindi na ako nakatiis at tinanong ko ang tagapangulo kung bakit 4:00 na nagsimula ang aming miting, gayong 1:00 ang nakalagay sa aming imbitasyon. Ang sagot niya sa akin, ganoon talaga ang miting nila, waiting period ang 1:00 hanggang 4:00, at 4:00-5:00 ang aktwal na miting. Asus! At kinansel ko ang lahat ng aking apoyntment noong hapon na iyon dahil ang akala ko ay La Salle taym sila (hindi na akong muling nag-atend ng miting).

Maaaring marami tayong oras na pwedeng waldasin, pero hindi maganda ang ganitong atityud kapag may mga kausap tayong taong may napakabising iskedyul, at walang magagamit na oras para maghintay.

At Ngayon?

Isa sa mga napakagandang pag-aralan sa ating kultura ay ang pagpapaalam. Isa itong ritwal na puno ng lahat ng ating mga nabanggit na, maliban pa sa ibang mga detalye na mas makakapagbigay ideya kung sino talaga ang Pilipino, kung paano talaga maging Pilipino. Kahit na sabihin nating marami nang impluwensya ang nakapasok sa ating kultura, naniniwala ako na hindi pa rin nabubura ang tatak na iyong nagpapakilala sa ating pagka-Pilipino kahit saan tayo magpunta. ##…...

Similar Documents

Free Essay

Exxon Valdez

...Exxon Valdez & Prince William Sound November 16, 2012 1. What has happened to the key players since the events in this case? Since the events occurred in this case, there were many victims including wildlife & marine life, the environment, the fishermen, and the economy of the region. This event devastated the wildlife in the Prince William’s Sound by covering the natural habitat with over 11 million gallons of oil. Many wildlife species had perished during the oil spill and some have still not returned. The natural resources still have not recovered from the disaster. The fishermen, who have relied on the Prince William Sound, are still not able to make a living due to restraints placed on them by the federal government. The federal government has banned the fishing of certain species of marine life due to their slow recovery from the oil spill. Despite the money that was awarded to the victims, there still is not enough to cover the debts of the fishermen and to recover the economy. Even though Exxon agreed to plead guilty of criminal charges and to pay restitution for the damages caused, the litigation had reached the Supreme Court. This disaster had no effect on the company’s profits or stock price despite the large fines imposed. Even when damages were imposed on Exxon, with $5 billion in punitive damages, the company still continued to grow. The Supreme Court had outraged the victims by cutting the punitive damages amount of $5 billion to a......

Words: 1013 - Pages: 5

Free Essay

Anec Juan Valdez

...Juan Valdez: caso exitoso 1. ANTECEDENTES * 1927 Se crea la FNC como ente gremial de los cafeteros. * 1957 Nace el icono Juan Valdez como símbolo de la caficultura en Colombia. * 1980 A partir de Juan Valdez, se crea el logo ingrediente 100% Café de Colombia. * 2002 Se posiciona a Juan Valdez como una marca de productos de café con un alto valor agregado. * En los 90 la cadena de valor del negocio del café se empezó a concentrar en el último eslabón controlado por multinacionales. * El concepto global se ha materializado en cuatro formatos de tiendas –Recientemente se implementó un quinto formato (Boutique). Las principales diferencias entre estos radican en su tamaño total, la inversión, el tamaño que dedican a las diferentes áreas, su localización y los productos que ofrecen. * El canal de retail está presente en los principales supermercados en 8 países de América ofreciendo un portafolio diverso de productos de café: * Norteamérica: 740 POS. * México: 60 POS. * Salvador: 50 POS. * Costa Rica: 44 POS. * Colombia: 270 POS. * Perú: 20 POS. * Argentina: 25 POS. * En solo 7 meses Juan Valdez logrócapturar en valores el 5.3% del mercado nacional de la categoría cafés tostados y molidos. * La comunicación de la marca se ha enfocado a actividades de BTL que permiten una mayor interacción con el consumidor y son útiles para adelantar campañas de educación acerca del café premium y sus......

Words: 595 - Pages: 3

Premium Essay

Day in the Life of Yolanda Valdez

...A Day in the Life of Yolanda Valdez Peter F. Drucker, an Austrian-born, American Management consultant once said “Management is doing things right; leadership is doing the right things”. On paper, anyone can make himself or herself look like an efficient leader. You can say that it’s not until you follow an employee around for a day to figure out how efficient they actually are. Yolanda Valdez, VP of Marketing at Clear Vision Group, was followed around for a day so that the reader could determine just that.  Clear Vision Group, a company under S.G. Davis, is a leading global designer and distributor of eyewear and sun wear for men, women and children. They operate under the retail name ClearVue.  “Clear Vision is a marketing-oriented company that bases its strategy on understanding customer’s needs and developing and delivering distinctive characteristics that appeal to customers.” (Hellriegel & Slocum 542). Understanding that the company is structured around marketing tells us that Yolanda plays a major role in the direction of the company.  As we investigate the nature of an average day of Yolanda, we begin to see whether she is doing the right things, or simply just doing things right.   When trying to understand where Yolanda excels or comes up short as a manager we will look at the seven key competencies for individual, team, and organizational effectiveness. These competencies will shed some light on how to be an effective leader and help her organization prosper....

Words: 1758 - Pages: 8

Premium Essay

Exxon Valdez and Johnson & Johnson

...I - Background Study EXXON VALDEZ CASE Companies would always be prone to crises and problems beyond their control. What makes a company stand; amidst all problems they are dealing with is how they deal with it. One of the greatest controversies during the 1980’s was the Exxon Valdez oil spill that happened on a reef in Alaska’s Prince William Sound. The Exxon Valdez ship had identified icebergs and decided to take a different route to get around them. Unfortunately the oil tanker crashed into shallow water, this area is actually called the Bligh Reef, but because of the hit the tanker had about 10 million gallons of crude oil into the reef.This catastrophe got the media’s attention, and Exxon’s response to the environmental damage they had caused was very unprofessional. The company completely refused to communicate openly and effectively. The CEO of the company, Lawrence Rawl even refused to be seen for almost a week. Efforts to contain the spill were slow and Exxon's response was even slower. Because of the lack of appearance from high profile personnel from Exxon and the lack of action from their company, it left the impression that the Exxon Corporation did not take this accident seriously. Exxon Valdez case became one of the classical case examples of a “not to do in handling with a crisis”. By the time, they started to do some action; their reputation is already tainted with negative comments......

Words: 2314 - Pages: 10

Premium Essay

Starbucks vs Valdez

...of Procafecol’s biggest problems was getting Colombians interested in, and willing to pay for, Juan Valdez’s high-end brew. Starbucks — long one of the biggest buyers of Colombian coffee — has promised that all of the drip, espresso and packaged Colombian coffee it sells will be locally roasted and sourced. The company also says it will invest $1.5 million to help teach coffee farmers more sustainable farming practices A point of national pride Juan Valdez knows its biggest selling point over Starbucks is its direct connection to coffee growers, who have ownership stakes in Juan Valdez Café and receive royalties and other benefits from each cup of coffee sold. Still, the company says it needs to make sure consumers know that connection. ¨We have to learn to better communicate what we are all about and differentiate ourselves,” Samper said. At Juan Valdez cafes across Bogota, several drinkers said Colombians view coffee as a tasty source of national pride. “If I want Colombian coffee, I’m going to go to Juan Valdez, for sure,” said university student Steffany Serebrenik as she sipped coffee with friends. “No, we don’t support Starbucks. It’s just another multinational coming in.”...

Words: 320 - Pages: 2

Premium Essay

Exxon Valdez Oil Spill

...The Exxon Valdez was an oil tanker, thought to be carrying 200 million litres (53 million gallons) of crude oil, en route to Long Beach, California when it ran aground on the Bligh Reef in Prince William Sound, Alaska on the 24th March 1989 in turn causing the ship to spill 43 million litres (11 million gallons) of its crude oil into the sea. The oil, originally extracted at the Prudhoe Bay oil field, eventually covered 1,300 miles of coastline and 11,000 square miles of ocean. The captain of the ship, Joseph Hazelwood, was said to be drinking heavily on the night that the ship struck the reef. He gave orders to the pilot, Harry Claar, to take the Exxon Valdez out of the shipping lanes to avoid far reaching ice. After doing this however, Hazelwood handed the controls of the ship to the inexperienced and fatigued Third Mate Gregory Cousins, giving him instructions to turn the ship back into the shipping lanes when the tanker reached a certain point, unbeknown to him that the ship was left in autopilot. At that time, the pilot was replaced by Helmsman Robert Kagan and Captain Hazelwood also returned to his quarters to rest. The Third Mate and the Helmsman were unable to make the manoeuvre to return into the shipping lanes as the ship was still on auto pilot, and therefore the tanker continued until it had hit the reef. During the time of accident, Exxon Valdez was carrying 200 million litres of crude oil, out of which it spilled around 40 million litres into the sea. As a......

Words: 659 - Pages: 3

Premium Essay

Exxon Valdez Oil Spill

...Exxon Valdez Oil Spill of 1989 Isaac Mitchell Maine Maritime Academy The Exxon Valdez oil spill of 1989 occurred in Prince William Sound off the coast of southwestern Alaska. The date when the oil tanker ran aground was March 24th, 1989. It struck Bligh Reef at about 12:04 a.m. There have been various estimates of how much oil spilled into the ocean. A total of 11 million US gallons was a commonly accepted estimate of the spill’s volume, used by the State of Alaska’s Exxon Valdez Oil Spill Trustee Council, the National Oceanic and Atmospheric Administration, and environmental groups such as Greenpeace and the Sierra Club ("Questions and answers," 1990). Other groups, such as Defenders of Wildlife, question the official estimates, maintaining that the volume of the spill went underreported (DeVries, Luts, 2004). Alternative calculations, based on an assumption that the seawater rather than oil drained from the damaged tanks, estimate the total to have been 25 to 32 million US gallons (Bluemink, 2010). Because of the spill many practices were going to change in the shipping industry. The Exxon Valdez oil spill drastically changed the United States’ shipping regulations, policies, and documentation. The Exxon Valdez damaged eight of its eleven tanks on board, spilling 11 million gallons of its 53 million gallon cargo of oil. Those 11 million gallons would spread and ultimately impact over 1,100 miles of non-continuous coastline in Alaska, making the Exxon Valdez oil spill......

Words: 3901 - Pages: 16

Free Essay

Caso Exxon Valdez

...El caso Exxon-Valdez La empresa Exxon inició tarde y de forma lenta el control del derrame y se rehusó totalmente a comunicar la situación abiertamente. El entonces Presidente de la empresa, Lawrence Rawl (1928-2005), se negó a contactar a los medios y su respuesta fue “no tengo tiempo para esas cosas”. Poco después del accidente, un vocero informó que se estaban aplicando procedimientos para controlar la situación, al tiempo que los noticiarios televisivos mostraban la ineficiencia de la empresa al respecto. Después de una semana, la empresa no mejoraba su nivel de comunicación y los medios se volvieron agresivos, al grado que, en una conferencia de prensa, las pocas buenas noticias que quería comunicar fueron desmentidas por las evidencias periodísticas. Cuando finalmente Rawl aceptó una entrevista para un noticiario televisivo, en donde se le preguntó sobre los planes para la limpieza, documento que no había revisado, expresó que no era el trabajo del presidente leer esos informes y culpó de la crisis a los medios de todo el mundo.   Diez enseñanzas de la teoría y la realidad 1. ------------------------------------------------- Realizar frecuentes simulacros de crisis que mantengan “aceitado” a un equipo de respuesta inmediata, especialmente de cara a los medios de comunicación. 7. ------------------------------------------------- Tener sistemas efectivos para afrontar la crisis. Exxon falló en ello y, particularmente, en su disposición para actuar de......

Words: 559 - Pages: 3

Free Essay

Exxon Valdez

...Exxon Valdez - Historical Development On March 24, 1989 an oil tanker bound for Long Beach, California—the Exxon Valdez—struck the Bligh Reef located at Prince William Sound (PWS) in the state of Alaska. The result of this event caused upwards to 38 million gallons of crude oil to spill into Prince William Sound and eventually spreading out to 11,000 square miles of ocean as well as 1,300 miles of coastline (Newton, Dillingham, & Choly, 2006). Through a later investigation it was learned that the ship’s captain had not been at the control of the ship due to the previous night spent drinking; the Exxon Shipping Company failed in its supervision as well as a failure to provide a rested crew sufficient in numbers to operate the ship; a failure of the ship’s third mate to appropriately maneuver the ship, which may have been due to an excessive workload or fatigue; and a failure on the part of the Exxon Shipping Company to maintain the ship’s Raytheon Collision Avoidance System (RACAS), which would have warned ship’s crew of an eminent collision (Newton, et al., 2006). As noted by Peterson, et al. (2003) the consequences of the spill were largely predictable and based upon lessons learned from previous oil spills, “Because marine mammals and seabirds require routine contact with the sea surface, these taxa experience high risk from floating oil” (p. 2082). However, the ecological damage inflicted upon animal life within PWS was no less than devastating. Approximately 250,000......

Words: 1499 - Pages: 6

Premium Essay

Exxon Valdez

...The Exxon Valdez Oil Spill The book is about the Exxon Valdez oil spill that happened in Valdez, Alaska on March 24th 1989. Although no human was harmed,thousand of fish,birds, otters and deer were harmed from consuming the oil in the water. Many alaskan natives depended on the fish to earn a living. The author’s argument is to show what can be done to reduce the risk of human disasters and how we can prevent them in the future.The author, I think, made his point very clear on the important topic of what happened, how it happened, were it happened, and how we can prevent future predicaments and human caused disasters. This issue is important to environmental science because it shows what happens if oil spills into a body of water that contains wildlife. The author covers the subject in good detail even includes pictures.The author does elaborate evidence in good detail, especially when needed.The writing of the author is very clear his point gets across very well,and I think this is a well put together,the author is a good writer, good quality.This book is different from the weekly news articles that we have done,because it’s a broader topic and elaborates more. This book is a decent contribution, because those who read it will feel informed, those who don’t read it won’t care at all. I recommend this book to other students, and environmental science activists trying to get the word out....

Words: 252 - Pages: 2

Premium Essay

Exxon Valdez

...I. SUMMARY/SYNTHESIS • The Exxon Valdez tanker tore itself open in a reef in Alaska’s Prince William Sound and spilled more than 10 million gallons of crude oil on March 24, 1989. • Lawrence Rawl, the CEO of Exxon, stayed out of the public’s view for nearly a week which caused the publics to be antagonized and cause him to be seen as just an insensitive spoiler in the environment. • At the Exxon’s shareholder’s meeting on May 1989, he faced angry stakeholders and demonstrations that some demanded for resignation and suggested that he donate some of his $1.4 million annual salary to the clean-up. • Trying to limit the damage to its corporate image, the public relations staff of the company found itself playing catch-up with the press. They disseminated pictures showing Exxon volunteers rescuing sea otters and birds affected by the oil spill. • Exxon tried to win friends and influence but they were just criticized, which ended them to make life more difficult for the company because of the strategies. Networks also refused to at least create the impression of conflict of interest for the company. II. ANALYSIS The inappropriate and negative response Exxon did was that they did not take the full responsibility of the damage they have done. Exxon did not show compassion, as if the crisis was not important at all and just sent some other representative to speak for the company rather than the CEO. They failed to show a good public relations...

Words: 1056 - Pages: 5

Premium Essay

Exxon Valdez

...On March 24 1989 the tanker Exxon Valdez ran aground on Bligh Reef, Alaska, spilling just over 11 million gallons of crude oil, the largest oil spill until 2010. It is argued that the response was slow and inadequate and that safety was not properly followed by the staff at Exxon. In this essay we will look at the responsibility of this accident, and how implementing the main components of an ethical corporate culture, and a code of ethics could have helped to prevent such a tragedy from occurring. Many have speculated who was at fault for this horrendous accident. The National Transportation Safety Board even determined five possible causes for the grounding: 1) The third mate failed to properly move the vessel, potentially due to fatigue and excessive workload 2) The master failed to provide proper navigation, possibly due to intoxication 3) Exxon failed to supervise the master and provide sufficient crew for EV 4) The coast guard failed to provide effective traffic system 5) Effective pilot and escort services were lacking. However it is more likely a combination of all of those factors and the fact that an ethical corporate culture and a sound code of ethics were lacking that enabled all of the above to occur and a few more, which is really to blame for this tragic accident. Only eight months prior a meeting was held where it was determined that should a large oil spill, such as this, occur that they were not properly resourced, or......

Words: 1272 - Pages: 6

Premium Essay

Exxon Valdez Case Study

...DE LA SALLE UNIVERSITY – DASMARIÑAS Communication and Journalism Department CASE STUDY ANALYSIS: EXXON VALDEZ OIL SPILL Submitted by: Chaira Mae C. Aguilar Submitted to: Prof. ROEL S. RAMIREZ, APR January 11, 2016 I. SUMMARY and SYNTHESIZE In March 1989, the oil tanker Exxon Valdez underwent an accident in Prince William Sound in Alaska. This accident resulted in a massive oil spill, where more than 10 million gallons of crude oil leaked into the sea. Exxon’s problems were worse by its lack of preparation and bravery in dealing with the situation. Lawrence Rawl, CEO, stayed out of the public view for almost a week after the incident happened. After a meeting, he faced the demonstrators and stakeholders. He took all the responsibility and promised an investigation. Facts According to Office of Response and Restoration, with this banishment institutionalized in U.S. law, Exxon Shipping Company shifted the operational area to the Mediterranean and Middle East and renamed it. In 1993, Exxon spun off its shipping arm to a subsidiary, Sea River Maritime, Inc., and Exxon Mediterranean became the Sea River (S/R( Mediterranean. In 2002, the ship was re-assigned to Asian routes and then temporarily mothballed in an undisclosed location. According to The Whole Truth, Exxon, along with the rest of the oil industry knew that navigating a large supertanker through the icy and treacherous waters of Prince William Sound was extremely complicated. Armed with this......

Words: 1682 - Pages: 7

Premium Essay

Exxon Valdez, J&J

...I. SUMMARY AND SYNTHESIS On March 24, 1989, residents near the waters of Prince William Sound awoke to the catastrophe brought by the tanker Exxon Valdez spilling more than 10 million gallons of crude oil. This incident caught the attention of the public and received many and different criticisms. Eight of eleven cargo tanks were ruptured during the incident. ARLIS or Alaska Resources Library and Information Services with the help of Exxon Valdez Oil Spill Trustee Council released a collection of materials on Exxon Valdez Oil Spill. It included the following information: * The crude oil spread approximately 1, 300 miles. 200 miles were heavily oiled. The impact was obvious while the remaining 1, 100 miles were lightly or very lightly oiled. * Aerial observations were used to determine the size of the oil spill to give immediate response and clean-up activities. It includes the estimation of the thickness and volume of oil on the water. * Exxon spent more than $2.5 billion on clean-up expenses. * Caption Joseph Hazelwood was the captain of the ship, a senior officer. He was convicted of a misdemeanour charge of negligent discharge of oil, fined $50, 00 and sentenced to 1, 000 hours of community service. * Exxon was fined $150 million, it was the largest fine imposed for an environmental crime. The court forgave $125 million in acknowledging Exxon’s cooperation in cleaning up the spill. During the clean-up, Exxon hired thousands of workers through several...

Words: 2581 - Pages: 11

Free Essay

Johnson an Johnson and Exxon Valdez

...Hero Hernandez Background Information Oriental Nicety, formerly Exxon Valdez ("valdez" pronounced val-deez), Exxon Mediterranean, SeaRiver Mediterranean, S/R Mediterranean, Mediterranean, and Dong Fang Ocean is an oil tanker that gained notoriety after running aground in Prince William Soundspilling hundreds of thousands of barrels of crude oil in Alaska. On March 24, 1989, while owned by the former Exxon Shipping Company, and captained by Joseph Hazelwood bound for Long Beach, California, the vessel ran aground on the Bligh Reef resulting in the second largest oil spill in United States history. The size of the spill is estimated at 40,900 to 120,000 m3 (10,800,000 to 32,000,000 US gal), or 257,000 to 750,000 barrels. In 1989, Exxon Valdez oil spill was listed as the 54th largest spill in history. The tanker is 301 meters long, 50 meters wide, 26 meters depth (987 ft, 166 ft, 88 ft), weighing 30,000 tons empty and powered by a23.60 MW (31,650 shp) diesel engine. The ship can transport up to 235,000 m³ (1.48 million barrels / 200,000 t) at a sustained speed of30 km/h (16.25 knots). Its hull design is of the single-hull type. It was built by National Steel and Shipbuilding Company in San Diego, California. A relatively new tanker at the time of the spill, she was delivered to Exxon in December 1986. An oil tanker from Exxon which named Exxon Valdez happened oil spill crisis on Friday, March 24, 1989. At that moment, Exxon was......

Words: 615 - Pages: 3

Puma sneakers | Hereditary 2018 BluRay Remux 1080p AVC DTS-HD MA 5 1-TDD | Misja: epidemia / Medical I...